somebodysadseverytime

วันก่อน
มีเพื่อนมาพูดถึงหนังเรื่องที่เราชอบมากที่สุด

ทำให้เรานึกได้ว่า
เราเคยเอาแผ่นหนังเรื่องนี้ให้คุณ
แล้วบังคับให้คุณไปดู

จนแล้วจนรอดคุณก็ยังไม่ได้ดู
เราเคยบังเอิญไปเปิดลิ้นชัก
แล้วเจอว่าคุณวางมันไว้ในลิ้นชัก

จนถึงตอนนี้เราเชื่อว่าคุณก็คงยังไม่ได้ดูมัน
แต่วันไหนที่คุณเปิดไปเจอมันอยู่ก้นลิ้นชัก
อาจจะเป็นวันที่คุณเก็บของย้ายหอ

เราไม่หวังว่าคุณจะเปิดมันดู
เราแค่หวังว่าคุณจะนึกถึงเราบ้าง
นึกถึงวันเวลาดีๆที่เคยมีบ้าง

ไม่ต้องคิดถึงเราหรอก
แค่นึกถึงเราบ้างก็พอ.

อยู่ดีๆก็นึกถึง
อยากคุยกันเท่าที่เพื่อนคนนึงจะคุยได้
แต่บางทีมันก็เหมือนกลับไป
อยู่ ณ จุดนั้นไม่ได้แล้วรึเปล่า
มันไม่มีที่สำหรับเราในชีวิตเธออีกต่อไป
ไม่ว่าในสถานะใดก็ตาม

จากคนที่เคยคิดว่ารู้จักกันมากที่สุด
รับรู้ความเป็นไปของเธอมากที่สุด
วันนี้เรากลายเป็นอะไรที่ใกล้เคียงคนแปลกหน้า

อยากกลับไปไม่รู้จักกัน.

มีคนเคยบอกเราว่า ไม่ได้คิดที่จะร้ายกัน
ทั้งหมดที่ทำลงไปนั้น ด้วยความจริงใจ
หรอ?

อยู่ๆก็นึกถึงวันที่ไปขอนแก่น

เธอบอกเราว่าจะไปส่งขึ้นรถ

เพราะไม่อยากให้เราออกจากบ้านตอนดึกๆไปเอง

เลิกเรียนพิเศษตอนเย็นฝนตก 

นั่งรถเมล์มั่วๆ ไปลงสำเพ็ง เดินเล่น

กินไอติม ถ่ายรูปสะพานพุทธ เดินไปสนามหลวง

แค่ใช้เวลาด้วยกันเหมือนไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว

กลับไปเอารถ ไปนั่งรอเวลาที่บ้านเธอ

เราล้างหน้า เธอยืนคอยอยู่หน้าประตูห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัว

เธอเช็ดหน้าให้ กอดกัน ขับไปส่งเราขึ้นรถ

เธอกอดเราไว้แน่น เหมือนไม่อยากให้เราไปไหนไกล

เธอบอกว่าไม่ต้องซื้ออะไรมาฝาก เอาชีวิตรอดกลับมาหาเธอก็พอ 

เธอไลน์หาตลอดเวลา บอกเราว่าคิดถึง

ทั้งหมดมันเป็นแค่อดีตไปแล้ว

จริงๆแล้วการรับมือกับงานไม่เหนื่อยเท่ารับมือกับคน.

คนบางคน น่าแปลกใจ

ที่เราจำได้แม้กระทั่งเสียงน้ำหนักฝีเท้าในการเดินของเค้า.

การที่เธอกลับเข้ามาทำให้เราคาดหวังมันคืออะไรนะ

ทั้งที่เธอยืนยันกับตัวเองว่า 

เธอจะไม่ยอมแพ้กับความรู้สึกที่เธอมีต่อเค้า

ไม่อยากคาดหวังอะไรแล้ว

แต่มันก็อดดีใจไม่ได้สินะ

เกลียดตัวเองที่คาดหวังอะไร

กับการกระทำเล็กๆน้อยๆ 

ทั้งที่จริงๆเธออาจไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

เหมือนกับที่ผ่านมา

เธอแค่เป็นคนดีสินะ

สักวันนึงเธอจะเลิกวิ่งตามเค้ารึเปล่า

ถ้ามีโอกาสเป็นไปได้ เราก็อยู่ตรงนี้นะ.